~Rozdział 44~

-Co Ty sobie k*rwa myślałeś!? (...) …Zdajesz sobie sprawę Zayn?!

(...)

-Liam..- szepnęła blada już Rose na widok bezbronnego Malika. (...)

-Idźcie na górę.- syknął w odpowiedzi. (...)

-Zeszłyście tam?- Niall nerwowo ścisnął dłonie.

-Tak. –szepnęłam cicho.- A Ty wiesz o co poszło?

Blondyn stracił ze mną kontakt wzrokowy i tępo wpatrywał się w ścianę.

-Nie.- odrzekł.(...)Wiedziałam, że Irlandczyk kłamie.

-Niall!- rzuciłam się w jego kierunku. Przytuliłam się, czekając, aż zamknie mnie w szczelnym uścisku, jak to było w zwyczaju chłopaka. (...)

Teraz było inaczej. Dotykał mnie, jak najdelikatniej mógł. Oczywiście to również było w jego stylu, ale nie w takich sytuacjach. Tym razem górowała niepewność. Nie czułam już tego oddechu na moich włosach. Głowa blondyna była uniesiona wysoko. Nie patrzył na mnie- tylko na Liama, który przyglądał się nam z pewnej odległości.

-Przepraszam.- wyjąkał.

-Za co Ty mnie przepraszasz?  (...)

-Za… - zakrył twarz dłońmi.- Ja Ci to wszystko mówiłem, i nie byłem świadom…- jęknął.

Niall…- nie bardzo wiedziałam czego dotyczyły te słowa, więc zaczęłam własny monolog.- Um.. to może zacznijmy temat, dlaczego poprosiłam o to spotkanie. W sumie Ty poprosiłeś, ale potem role się odwróciły.. zresztą nieważne.- odchrząknęłam.- Nialler to może głupie, ale wtedy, co zakochałeś się w Alice…- przełknęłam ślinę.

Błękitne tęczówki chłopaka spoczęły na mojej osobie. Miał w oczach ból. Powoli zaczął się przybliżać.

-To?

-To..m..myślałyśmy, że zakochałeś się we mnie.- wyjąkałam.

Jego twarz była coraz bliżej.

-A chciałabyś, żebym był zakochany w Tobie?

PODKŁAD MUZYCZNY DO ROZDZIAŁU.

Ja.. co?!

To co przed chwilą właśnie usłyszałam, kompletnie zwaliło mnie z nóg. Ton, którym wypowiedział te słowa, był całkowicie poważny. Wyraz twarzy również nie wykazywał żadnych oznak rozbawienia.

Aż zaschło mi w gardle. Skąd taka propozycja w ogóle?!

-N..nie?- wyjąkałam nadal zszokowana

-Tak.- patrzył mi w oczy.

-Co tak?!

-Co nie?- powtórzył nadal spokojnie.

Nie, to nie mogła być prawda. Miałam wrażenie, że gadamy na dwa różne tematy. Mój przyjaciel właśnie się zapytał, czy chciałabym, aby był we mnie zakochany. Czasami facet powie coś głupiego, ale teraz…? To zdanie kompletnie nie miało sensu; to znaczy sens tak- znaczenie nie.

Odwróciłam wzrok pod wpływem ciepła, które  biło z ciała blondyna.

-Niall. –wychrypiałam. – Ty na pewno wiesz, co mówisz?- zaczęłam się cofać do tyłu.

Irlandczyk podążał moim krokiem. Przekręcił głowę i przygryzł wargę, nadal badawczo się przypatrując.

-Tak.

Poczułam za sobą zimną ścianę. Byłam przyparta do muru- dosłownie i w przenośni. Nie wierzę, po prostu nie wierzę, że to mówię, ale powoli zaczynałam się go bać. Moim ciałem wstrząsnął dreszcz.

-M …mówiłeś, że jesteś zakochany w Alice. – głośno przełknęłam ślinę- Okłamałeś mnie.- poczułam napływające do oczu łzy.- obiecywałeś przyjaźń.

Nie wytrzymałam. Nie wytrzymałam faktu, że mój najlepszy przyjaciel mnie okłamał; teraz pozostawił w takiej sytuacji znając doskonale moją wrażliwość.

Moja dolna warga zadrżała.

Nasze ciała dzieliły centymetry. Jego oczy bacznie obserwowały każdy mój ruch. Każda moja reakcja nie umykała uwadze chłopaka. To były sekundy; sekundy dłużące się w nieskończoność.

Po moim policzku spłynęła samotna łza.

Zbliżył się. Będąc parę milimetrów od niego mogłam wymienić każdy odcień błękitu, który miałam przed sobą. Swoje opuszki palców zatrzymał na mojej talii. Ciepłym policzkiem otarł łzę.

-To Ty mnie okłamałaś.- wyszeptał.

Wzdrygnęłam się.

Było mi naprawdę gorąco. Ciało blondyna było całkowicie zetknięte z moim. Wiedziałam, że lada chwila Horan zauważy moje rumieńce. Nawet nie przykuwałam wielkiej uwagi do tego, co mówił. Zatraciłam się w jego gestach. Były dla mnie nowością. Nigdy nikt nie chciał przełamywać tej bariery, którą skutecznie wokół siebie budowałam.

Po chwili zaczęłam sobie uświadamiać wartość ostatnich słów.

Kłamstwo.

O czym on mówił…?

-Słucham?- mój głos drżał.

Kolejna łza. Kolejne rozczarowanie. Kolejna kłótnia?

Staliśmy w bezruchu przez kilka minut. Towarzyszyło nam tylko delikatne światło z lampki nocnej.

-A uważasz, że przyjaźń może się opierać na czymś więcej? Może istnieć wtedy, gdy ta druga osoba oczekuje czegoś więcej?-  wychrypiał.

Przełknęłam nerwowo ślinę.

Twierdzi, że ja go okłamałam, a tym samym sam się przyznaje, że nie jest zakochany w Alice..?

-Nie, nie może i…istnieć.

Choć miałam pod sobą dwie warstwy , a Irlandczyk grubą, szarą bluzę to czułam jego bijące wolnym tempem serce.

-Właśnie.-odsunął się wolno.- Więc nie zaprzeczaj samej sobie.- uśmiechnął się lekko.

Patrzył w moje oczy przez kilka sekund. Potem zjechał na popękane z zimna usta.

Poczułam delikatne motylki w brzuchu.

Nie, jednak on nie być ty jedynym.

-To może być trudne. Potrzebujemy czasu.- przejechał kciukiem ścierając kolejno spływające łzy.

To tylko przyjaciel. Był, jest i…

Będzie?

 -Czas tu nie jest istotny.- przeniosłam swój wzrok na podłogę.

-Nie?- wymruczał.-A co?

Milczałam.

Jego propozycja była jednogłośnie przeze mnie odrzucona. Ale czy istniało lepsze rozwiązanie? Czy istniało jakikolwiek inne?!

-To nie takie proste.-bąknęłam.

-Dlatego chcę nam pomóc.- oparł czoło o moje.

Nam?

-A… Ale Niall, nie rozumiesz tego, że ja nie wyobrażam nas sobie w związku?- wiedziałam, że każde słowo, które wypowiadałam było jak dźgnięcie w jego serce. Nie chciałam tego robić, ale kiedyś ta chwila i tak by musiała nastać.

Dostrzegłam lekkie rozczarowanie na twarzy chłopaka.

-Dlaczego? -odsunął rękoma moje ciało od zimnej ściany.

Jęknęłam.

-To… po prostu tak powinno być. Od początku nie powinno nas łączyć nic więcej, jak przyjaźń.

-Ale łączy.- szepnął.-I nic na to nie poradzisz. To nie Twoja wina; ani nie moja, ale wiem, że o wiele trudniej jest się odkochać, niż zakochać, więc idę Ci na rękę rzucając taką propozycję.- Złapał moją dłoń, aczkolwiek ustami nie zrobił żadnego ruchu, za co byłam mu ogromnie wdzięczna. Jednak choć trochę wpłynął na niego strach, który zawładnął całkowicie moim ciałem.

-Ale ja tego nie chcę.- oczy piekły mnie niemiłosiernie; już czułam zbliżający się potok łez.

-Kochasz mnie, a nie tego nie chcesz…

Znieruchomiałam.

Może i ledwo stałam na nogach; może miałam rozmazany przez łzy obraz, ale słyszałam jeszcze nie najgorzej.

Kochasz mnie…

Nieświadomie zdusiłam w sobie wszelkie resztki tlenu.

Kochasz mnie…

Czułam, jak moje kończyny są powstrzymywane tylko i wyłącznie ciałem chłopaka.

Kochasz mnie…

Przed oczami migotały mi różne sceny. Żadne z nich się ze sobą nie wiązały. Były po prostu wycinkami z życia. Ostatnia przedstawiała mój sen; jeszcze tak niedawny, który wzbudził we mnie ogromny …strach?

Kochasz mnie…

Ktoś ściska moją rękę; a drugą trzyma między łopatkami. Uchwyt jest silny.

Kochasz mnie…

Słyszę coś… a może kogoś? Jednak to teraz wydaje się być najmniej ważne. Przecież przed oczami nadal mam  niezwykłą wizję z blondynem.

Kochasz mnie…

Sceneria się zmieniła. Widzę idącego w moim kierunku Liama. Ma ona kamienną twarz, jednak w oczach niepewność.

Zaraz, zaraz… To już gdzieś było. I to wcale nie tak dawno!

Kochasz mnie…

Mój mózg chyba się upomniał o tlen, sądząc po biciu serca.

Kochasz mnie…

Czuję spływające krople na moim policzku. Czy to łzy?

Kochasz mnie…

Nadal ten znajomy uścisk. Tym razem ze zdwojoną siłą. Odruchowo zarzucam ręce na szyję, a głowę chowam na linii obojczyków.

Kochasz mnie…

Zaraz zaraz.. czy ja właśnie płakałam?

-…Domyśliłem?- niewyraźne dudnienie przerodziło się w jakieś słowa. Nawet możliwe, że były one kierowane do mnie.

Zamykam oczy… ugh.. znów ten cholerny sen. Otwieram oczy- moja głowa spoczywa na krawędzi czyjegoś ciepłego ciała, a szarego, ciepłego i miękkiego materiału. Wdycham powietrze rozkoszując się dobrze mi znanymi perfumami.

Teraz obie ręce są silnie zaciśnięte wokół mojej osoby.

-Przepraszam. Przepraszam, że Ci wszystko powiedziałem o Alice. Wtedy jeszcze nie zdawałem sobie sprawy…

Wydawało mi się, albo usłyszałam imię mojej przyjaciółki?

Mruknęłam coś niewyraźnie, a wtedy głos ucichł. Jedynie ciepły oddech wciąż był obecny gdzieś na czubku mojej głowy. Dłonie, próbujące wyrównać mój oddech, zwolniły tempo swoich obrotów.

-Możesz jeszcze raz?- wychrypiałam.

Może tamte wcześniejsze słowa były moją iluzją. Albo źle wyjęte z kontekstu.

-Mówię, że Cie przepraszam.- wolno przełknął ślinę. – dopiero po tym, jak powiedziałem Ci o Alice, nastąpiły pewne wydarzenia, które pozwoliły mi uświadomić, że to był błąd.

Zaczęłam analizować każde jego słowo, próbując dopasować do poprzednich zdań, które gdzieś mi umykały. Chciałam stworzyć jedną, logiczną całość; nie dało się. Cały czas brakowało mi paru elementów.

-Że się w niej zakochałeś? Przecież to kłamstwo.- zaczęłam.

-Że Ci to powiedziałem.- odparł.- Nie powinienem tego robić zważywszy na okoliczności.

Nadal nie potrafiłam ustatkować krążących w mojej głowie myśli. Z każdym zdaniem chłopaka, moje wcześniejsze dopuszczenia, które godzinami rozmyślałam a Al, pękały jak bańka. Byłam kompletnie rozkojarzona. Coś zaczynałam przeczuwać, że ta wizyta zajmie mi dłużej niż powinna.

Odchrząknęłam przerywając ciszę wywołaną wyczekiwaniem blondyna na moją odpowiedź. Dodatkowo starłam rękawem łzy, które jak na złość nie zamierzały mieć dzisiejszego wieczoru umiaru. Szybko poczułam dłoń chłopaka, która zatrzymała w silnym uścisku mój nadgarstek. Cofnęła go, poczym sama delikatnie zaczęła wycierać moje policzki, nie zważając na rozmazany tusz do rzęs.

Usłyszałam ciche westchnięcie.

-Właśnie dlatego proponuję takie wyjście z sytuacji.- szepnął patrząc na moje zamglone oczy.

Słucham?

Od przekroczenia progu tego pokoju nie zrozumiałam nawet zdania. Kolejno przybywające „propozycje” nie ułatwiały mi zrozumienia czegokolwiek.

Spojrzałam w jego błękitne tęczówki, próbując odczytać z nich choćby jedną tajemnicę.

-Um… pogubiłam się.- przyznałam.

Na twarz Irlandczyka wkroczył przelotny uśmiech.

-Czy to takie trudne do zrozumienia, że właśnie Ci proponuję, abyś została moją dziewczyną?

Zastygłam w bezruchu wyszeptując nieme „co?”

Oczy blondyna ponownie zjechały na moje usta.

O nie, nie nie!

To się nie może skończyć jak w tych wszystkich fanfictionach!

-Niall, proszę, nie.- bąknęłam.

-Nie rozumiem, dlaczego to dla Ciebie takie trudne.

-Bo…- w mojej głowie pojawiło się tysiące myśli.- nawet Cie nie kocham?- palnęłam pierwsze co mi przyszło do głowy, co w sumie było prawdą.

I znowu wracamy do punktu wyjścia…

Jego palce odgarnęły mój kosmyk włosów z ucho.

-Ojj Asia, Asia.

Uniósł mój podbródek.

-Jesteś uroczą dziewczynką, ale kłamcą marnym.- mruknął nie tracąc ze mną kontaktu wzrokowego.

Te słowa… można powiedzieć, że w pełni do mnie nie docierały. Sugerował, że... nie, to nie możliwe.

Po prostu moja głowa jest już na tyle zmęczona, że tworzy jakieś niestworzone fikcje, obrazy i dialogi, które w ogóle nie miały miejsca.

Zamknęłam oczy próbując cokolwiek uporządkować. Odetchnęłam głęboko, a następnie je otworzyłam.

Nic się nie zmieniło, prócz lekkiego rozbawienia widniejącego na twarzy chłopaka.

-Tak, o Tobie mówię.- pstryknął mnie w nos.

-Ja…- pierwsza próba wydobycia z siebie czegoś sensownego zakończona niepowodzeniem.

-Wiem już wszystko, nie musisz kończyć.- ułożył palec wskazujący na moich wargach.

Odsunęłam się od niego, ponownie przylegając do ściany. Serce mi było jak oszalałe.

-Kiedyś mówiłaś, że mnie kochasz.- wyszeptał.- nie wiedziałem, że nabierze to takiego znaczenia. –Spuścił głowę.

W tamtej chwili nie potrafiłam nawet zaprzeczyć. Oszołomiona całą sytuacją z trudem brałam oddech.

-Hej. Chcę dla Ciebie jak najlepiej. Proszę.- jego palce zetknęły się z moimi.

Wolno pokręciłam głową.

-Nie Niall. Ja nic do Ciebie nie czuję.- bąknęłam, próbując się oddalić jak daleko można było.

-A jaka normalna- niezakochana osoba śni o tej drugiej takie sny, hmmm?

O fuck…

Teraz to ja nie miałam co odpowiedzieć. Czułam, że moje nogi są jak z waty. Spuściłam wzrok. Moim największym marzeniem życiowym nagle stało się tylko jedno: jak najszybciej stąd wyjechać. Zniknąć. Zapaść pod ziemię. Moje policzki z każdą sekundą przybierały coraz to czerwieńszego koloru.

Zagiął mnie. Najprościej w świecie mnie zagiął.

Teraz każda wymówka stałaby się istnym kłamstwem; a przynajmniej w oczach chłopaka. Mogłam na próżno mamrotać coś pod nosem…

A najgorsze było to, że przecież mówiłam prawdę. Nigdy bym się w nim nie zakochała. Nigdy!

A ten sen… pod wpływem czego się pojawił?

Sama nie wiem… może to rodzaj koszmaru. Tak, to na pewno, ale jego przyczyna nadal pozostawała niezidentyfikowana.

Nie wiem, czy jestem w stanie opisać, co się teraz działo w mojej głowie. Myśli nie dawały mi spokoju; szczególnie jedna, która zaświtała zaraz po zdaniu wypowiedzianym przez Irlandczyka:

Czyli to jednak był on…

Kolejne kłamstwo…

Chociaż wszystkie wersje zdarzeń co do osoby wydawały by się tragiczne, to jednak sam fakt, że mnie okłamał; był niczym gwóźdź do grobu.

Ale zaraz zaraz…

Skoro on tam był… w ogóle PO CO tam był? Czyżby odwzajemniał moje uczucie, które rzekomo do niego żywiłam.

Tyle tajemnic… wszystkie naraz…

Zamrugałam szybciej próbując powstrzymać nieskończenie cieknące tego wieczoru łzy.

-Widzisz? Kłamstwem tego nie rozwiążesz.

Blondyn zaczął obracać wszystko przeciwko mnie, żeby wyglądało jak bym to ja nie mówiła prawdy? Sprytny był. Za sprytny….

-Ja… ja nie jestem w Tobie zakochana.-wymamrotałam.

-Nie? A ten sen? A Twoja reakcja, kiedy się dowiedziałaś, że kocham się w Alice? Nie tylko ja to zauważyłem Asia. Wiem, że Ci trudno, jakoś sobie poradzimy.

Czy on mi chciał przez to powiedzieć, że Suzette była tylko przykrywką? Tak naprawdę to chciał tylko zobaczyć jak się zachowam na wieść o jego zakochaniu? To wszystko było zaplanowane? Liam z Zaynem również? Oni też chcieli to zobaczyć? Nieprzypadkowo wtedy weszli?

W tej chwili poczułam się okłamana. Ale to nie tak jak zwykle. Tym razem to było coś więcej. Czegoś takiego się spodziewać po trójce przyjaciół? O czymś jeszcze nie wiem? Jakie tajemnice przede mną kryją?

-Okłamaliście mnie.- szepnęłam patrząc prosto w niebieskie tęczówki, wyszarpując się spod uchwytu nadgarstków chłopaka.

Irlandczyk zmarszczył czoło.

-Nie zrobiliśmy tego.

Jednak te słowa do mnie nie docierały. Przed oczami cały czas miałam widok naszej dwójki w dzień urodzin Horana. Jego ton był tak szczery, że niemal mu uwierzyłam.

-Ufałam Ci.- wychrypiałam.

Złapał w jednej chwili moje policzki i zaczął wolno mówić:

-Nigdy bym Cię nie okłamał, rozumiesz? Jesteś dla mnie zbyt ważna, żebym mógł się pogodzić z Twoim odejściem.

Nic z tego nie rozumiałam… Na chwilę obecną:

1.      Myślał, że się w nim kocham.

2.      Miał na to zbyt dobre argumenty, bym mogła temu zaprzeczyć.

3.     Twierdził, że to ja kłamię, choć sam dwa tygodnie temu mi wmawiał, że jest zakochany w Alice.

4.      Przekonywał, że tylko ja coś do niego czuję ( co już było nieprawdą ) a sam się wydał, mówiąc o moim śnie, czyli musiał być w tym pokoju. Pytanie brzmi: Dlaczego?

-Skoro jestem taka ważna, to dlaczego mi nie wierzysz?- burknęłam chłodniejszym tonem.

-To zbyt oczywiste. I nie tylko mój głos był jednoznaczny.

-A kogo jeszcze?- spytałam zdumiona.

Chłopak przełknął ślinę.

-Liama, Louisa i Zayna.

Oni wszyscy wiedzą o tym śnie?!

-A Harrego?- bąknęłam.

-Hazz… to inna sytuacja. Nie wydaje mi się, że powinniśmy o tym mówić.

Fajnie, kolejna tajemnica?

Wpatrywałam się tępo w ścianę. Już nawet zrezygnowałam z uporządkowania jakichkolwiek myśli, na starcie uznając to za niemożliwe.

Co takiego przykuło uwagę chłopaków, że wszystko jednoznacznie wskazywało na moją „miłość” do Niall’a?

Retrospekcja:

„(…)jestem na zabój zakochany w Alice Claire Suzette?!"

Po usłyszeniu tych słów z osłupieniem wpatrywałam się w jeden punkt.

(…)Dlaczego nie cieszyłam się jak powinnam. Jeden wielki problem z głowy. Znów zostaniemy przyjaciółmi.

(…) Jęknęłam cicho skrywając twarz w dłoniach.

­-(…) Daj mi chwilę czasu Niall.

Powiedzieć mu, że ja głupia, myślałam, że jest we mnie zakochany?

-Nic. -spuściłam głowę.

Może to moja spuszczona głowa mnie zdradziła? Wyglądałam aż tak dramatycznie… Zaraz zaraz: Zdradziła?! Nie, przecież ja nic do niego nie czułam. Ale równocześnie byłam na tyle głupia, że nie potrafiłam wyjaśnić swojego zachowania…

Bez dłuższego przeciągania powiem:

Owszem, blondyni od zawsze byli moją słabą stroną. No przecież jeszcze taki z niebieskimi oczami… jak anioł! Horan można by powiedzieć, że jest dla mnie ideałem. Do tego troszczył się o mnie niesamowicie, a za każdym razem kiedy widziałam te błękitne tęczówki- wymiękłam.

Jednak po jakimś czasie  poznałam go bliżej. Widziałam w nim swojego najlepszego przyjaciela; nikogo więcej. Choć nadal uroda chłopaka nieświadomie ciągnęła mnie do czegoś więcej, to serce podpowiadało mi, że kogoś tak równie wspaniałego nie dostanę nigdy więcej. Gdybyśmy byli parą, i coś by poszło nie tak, na zawsze stracili byśmy kontakt. Poza tym… związek ze światowa gwiazdą? Nie byłam tym typem osoby, której z łatwością przychodziły nowe zmiany. Jestem osobą wrażliwą, która przeszła więcej niż przeciętna osoba. Życie obdarowało mnie losem  innym niż wszystkich. Teraz boję się próbować… boję się coś rozpoczynać. Nie chcę, żeby znów coś poszło nie tak. Nie chcę tracić kolejnych osób…

Westchnęłam cicho.

-Czyli cokolwiek teraz powiem, to i tak będziesz się kierował swoją intuicją i mi nie uwierzysz?- syknęłam.

-I tak będę wiedział, że czujesz do mnie coś więcej.- poprawił.

Pokręciłam głową.

-Aha, czyli moje zdanie tu się nie liczy. Ty wiesz więcej o moich własnych uczuciach niż ja? – chciałam go wyminąć, ale on skutecznie temu zapobiegał.

-Nie złość się. Ja… po prostu myślę…no wiesz. Znam Cię może i kilka miesięcy, ale dostatecznie dobrze, żeby wiedzieć, że ciężko Ci jest się przyznać do niektórych rzeczy. Boisz się, albo sama nie jesteś ich świadoma.

Trafił w mój słaby punkt. Wszystko się w sumie zgadzało, prócz podstawowego problemu: Naprawdę nie byłam w nim zakochana. Jednak Horan był za dobry, żebym mogła temu zaprzeczyć. Jego argumenty; mocne, ale jednocześnie prawdziwe ukrywały całą podstawę, którą było kłamstwo.

Moje przemyślenia przerwało pukanie do drzwi. Niall momentalnie obrócił głowę, jednak nadal trzymając moje nadgarstki w szczelnym uścisku. Po chwili na ich progu znalazł się nie kto inny, jak… Daddy.

-O… echem.. widzę… że ten.. um…- podrapał się po plecach.

-Nie Liam, jeszcze nie. Przyjdź za chwilę.- odparł Irlandczyk.

-Er… okey. – wymamrotał wycofując się.

-Liam…- szepnęłam.

Chciałam jak najszybciej opuścić ten pokój, wraz z wszystkimi otaczającymi mnie problemami. Po prostu wybiec, uciec, być bezpieczna. Co do tego ostatniego, to miałam wątpliwości, czy istnieje jeszcze takie miejsce, ale w tej chwili było nim wszystko poza tym pomieszczeniem.

Moje szklane oczy od razu zostały zarejestrowane przez bruneta.

-Niall.- zaczął.- puść ją.

Każde słowo wypowiedział ze stoickim spokojem. Jednak uścisk ani trochę się nie poluźnił.

-Nie tak miałeś jej to powiedzieć.- Payne przybliżał się.- Ona się boi.

Jego dłonie z każdą sekundą coraz lżej mnie oplatały…

-Źle to zrozumiała.- tym razem odezwał się blondyn.

Rozmawiali jakby mnie tu w ogóle nie było…

-Chodź.- Usłyszałam słowa kierowane do mojej osoby.

Szybko wyminęłam Horana, który nadal wpatrywał się tępo w ścianę. Chciałam to samo zrobić z chłopakiem stojącym na progu drzwi, ale on był szybszy. W sumie to nawet nie zostałam dotknięta, ale rzucone krótkie „zaczekaj” zmieniło nieco mój zamiar.

Daddy opuścił sypialnię blondyna i nim się obejrzałam po kilku krokach stał tuż obok.

-Spokojnie.- rzucił kierując się w stronę swojego pokoju.- chodź.

Widząc, że nadal swoją w miejscu przybliżył się.

-Już się nie bój. Jak będziesz chciała, to w każdej chwili sobie pójdziesz.

Niechętnie ruszyłam za chłopakiem. Nie miałam pojęcia co chciał mi przekazać, czy może sam o coś zapytać. W tamtej chwili szczerze, to było mi wszystko jedno. Już i tak wie o moim kompromitującym śnie; i Bóg wie co mu jeszcze Horan powiedział.

Stanęłam u progu pokoju, gdzie biłam się z myślami; i po raz setny w tym dniu próbowałam ustalić sytuację z Niall’em.

-Chcę wam pomóc, dobrze? Chodź kochanie.

Godzinę później…

Payne chyba zostanie moim prywatnym psychologiem. Od zawsze był bardzo spokojny i opiekuńczy, ale obecność Rose w jego życiu zmieniła nastawienie do dziewczyn jeszcze bardziej. Wysłucha Cię, nie nalega, wytłumacza  wyraźnie i dobitnie, od czasu do czasu pozwała dotknąć jego klatkę piersiową i wsłuchać się w wolne bicie serca, zapominając przy tym o wszystkich problemach.

-… boję się.- dokończyłam, wygodnie podpierając się o stertę poduszek leżących na łóżku.

-Wiesz… masz takie dwie twarze. Jedną widzą inni, drugą ukrywasz.

Zagryzłam wargę.

-I tak obie są złe Li, po co mam pokazywać tą drugą?

-Obie są piękne i cholernie pociągające.- spojrzałam na niego karcącym wzrokiem, na co się zaśmiał. – nie no, a tak na serio to… wiesz… nie zrozumieją Cię, jeśli nie będą znali Twojej historii, tacy już są.- westchnął.- a tak powracając do tematu, to chyba nie pamiętasz co Ci mówiłem jakiś czas temu.- uniosłam brew.- tej pamiętnej nocy, kiedy to namię…

-Ohh Liam!- zakryłam się poduszką chcąc ukryć zarumienione policzki.

Usłyszałam cichy śmiech.

-No dobrze, dobrze. Już pominę ten wątek. W każdym razie przyszłaś do mnie. Powiedziałem Ci jedno ważne zdanie, które jest całą istotą tego, o czym teraz gadamy, a Ty nadal nie rozumiesz.

-To nie pamiętam. Pokręciłam głową.

-Podpowiem, że dotyczyły Horana.

Zmarszczyłam nos.

-Nadal…

W tamtej chwili zdawało mi się usłyszeć pewne słowa, które odbijały się w mojej głowie jak echo. Rzeczywiście, tamtej nocy obiło mi się coś o uszy. Jednak byłam zbytnio zszokowana, żeby pojąć ich wartość i połączyć fakty…

Retrospekcja:

Powoli zamknęłam powieki przysłuchując się rytmicznym odgłosom bicia serca chłopaka.

(…)

-Dobranoc- szepnął po raz kolejny.

Odpowiedziałam mu cichym mruknięciem.

-Aha…I…Asia?

-Mhmmm?

-Pamiętaj, Niall czasem doskonale potrafi zamaskować. Nie łudź się…

Byłam zbyt nieprzytomna, by uświadomić sobie znaczenie i wagę tych słów…

A szkoda…

-O…on.

-Tak Asiu. Kocha ją, naprawdę kocha Alice, ale nie mógł żyć z poczuciem winy, by Ciebie tak po prostu zostawić… Wiedział, jak jesteś delikatna, i jak łatwo Cię można zranić, to dlatego poszedł Ci na rękę. Chciał dobrze. Źle go zrozumiałaś.- wyrzucił robiąc okrężne ruchy na mojej dłoni.

Wolno przełknęłam ślinę starając się spokojnie  wszystko uporządkować.

-T…To dlaczego wtedy był s moim pokoju.. kiedy.. wiesz…

Na twarzy chłopaka pojawiło się lekkie zdumienie.

-A kto Ci tak powiedział?

-Powiedział co?

-Że to był on.

Zastygłam.

-To nie był Niall, Asiu. Owszem, dowiedział się o tym, ale to nie znaczy, że stał wtedy w tym pomieszczeniu.

-O..od kogo.

-A to już tajemnica.- zaczął wstawać z łóżka.- to już późno, choć, bo mi tu zaśniesz, a jutro trzeba iść do szkoły.

Prychnęłam.

-Powiedział.

-No ja będę w studiu.

-To ja się chętnie z Tobą zamienię.- rzuciłam. -Liam a mogę zadać Ci jeszcze jedno pytanie?

-Oczy już Ci się same zamykają.- przytuliłam poduszkę leżącą najbliżej mnie.- o nie, nawet nie myśl, że pozwolę Ci zostać. Twoja mama by mnie zabiła.- poczułam silne ręce chłopaka pod łopatkami i kolanami. Po chwili byłam już w powietrzu, cały czas ściskając miękki materiał.

Wsłuchując się w miarowe bicie serca chłopaka i czując bijącą od niego ciepłą aurę odpływałam…

-To mogę Cię zapytać?- szepnęłam tłumiąc ziewanie.

-No słucham.

-Czy Lou i Hazz….echem… są… no ten.. razem?

Odpowiedziała mi cisza.

-Li?

-Um… myślę, że o to powinnaś zapytać ich samych.- usłyszałam po chwili.

Po jakimś czasie zostałam usadowiona na wygodne siedzenie, które przypominało miejsce w samochodzie, co chyba nim było.

Usłyszałam szum silnika. Tak, to było auto…

-Hej, śpij już. Doniosę Cię do domu, nie martw się.

W tamtej chwili jego słowa przeważyły nad wszystkim. Problemy odpływały, a przede wszystkim odpływałam ja.

Nie myślałam nad tym, jaka będzie reakcja mamy, gdy zobaczy Liama ze mną na rękach. Nie myślałam nad tym, kto mnie przebierze, tylko całkowicie oddałam się chłopakowi.

Na rozwiązanie problemów- tych mniejszych i tych większych przyjdzie jeszcze czas…

____________________________________________

Ehhh przepraszam, za takie lanie wody w tym rozdziale ;/
Nawet nie wiem jak mam dziękować za komentarze pod poprzednim rozdziałem :') Mam cudowne czytelniczki, najlepsze! ♥♥♥
Kochane, wierzcie, że czytam każdy komentarz pod rozdziałem i żadna z was nie jest pominięta! ;*
I odpowiadając na pytanie jednego z nich: zdjęcia z tła bloga nie mam, gdyż niedawno mój komputer się popsuł... w każdym razie nie mam żadnego zdjęcia, które wtedy miałam w folderze, ale pamiętam tyle, że znalazłam je na stronie likely. pl 
Anonimki, podpisywać się ^^
Aby być na bieżąco z rozdziałami zachęcam do obserwowania:)
I jeszcze jedno... CZY ZNACIE JAKĄ OSOBĘ, LUB SAMI JESTEŚCIE KIMŚ, KTO POTRAFI ROBIĆ DOBRE SZABLONY NA BLOGA I SZCZEGÓŁOWO OBJAŚNIAĆ JAK JE SIĘ WSTAWIA XD ?
Kochani... jeszcze raz: kocham was i proszę i komentarze ;**